Ποικιλία Γεμιστών Λαχανικών

Χρόνια πολλά, Χριστός Ανέστη! Εύχομαι ολόψυχα αυτή η Ανάσταση να σας έφερε κοντά στην οικογένεια σας και στα αγαπημένα σας πρόσωπα και να σας γέμισε με τη γαλήνη, τη δύναμη και την αισιοδοξία που ο καθένας απο σας είχε ανάγκη στη ζωή του.

Αρκετά, όμως, ας επιστρέψουμε στα δικά μας. Φάγατε; Φάγατε και το ξέρω. Κι γω έφαγα αλλά θα το παίξω υπεράνω πάσης υποψίας. Είδατε μήπως να ανεβάζω καμία φωτογραφία με ζουμερά ξεροψημένα κατσικάκια; Όχι! Άρα έχω καταχονιάσει όλα τα ένοχα πειστήρια και τώρα θα αγόρευσω υπέρ των οφελών της υγιεινής ζωής. Και για το πόσο σημαντικό ρόλο στη ζωή μας παίζει η σύστηματική άσκηση. Και στο γκραντ φινάλε, θα σας εκμυστηρευτώ με έναν υποβόσκων σνομπισμό ότι το μυστικό της νεότητας μου κρύβεται στον καλό ύπνο και στα 2 λίτρα νερό τη μέρα. 

Και εσείς, φυσικά δε θα με πιστέψατε. Και πολύ καλά θα κάνετε διότι τη τελευταία φορά που τσεκάρα στον καθρέφτη δεν ήμουν τηλεπερσονα που δίνει συνέντευξη σε κίτρινη φυλλάδα. Και πέραν τούτου, η μόνη άσκηση στην οποία επιδόθηκα ήταν η άσκηση των σιαγόνων. Τα δύστυχα αμνοερείφια δέχθηκαν βάρβαρες επιθέσεις. Όσο για την απαραίτητη ενυδάτωση που χρειάζεται ο ανθρώπινος οργανισμός, εγώ συνέχεια έπινα κάτι διαφανές και γάργαρο. Μετά μου είπαν ότι ήταν τσίπουρο. Δικής τους παραγωγής. Διότι σας το λέω, σαν το τσίπουρο του Κυρ Σταμάτη δεν έχετε πιει. Βέβαια, για να είμαι ειλικρινής, κοιμήθηκα αρκετά. Σε σύγκριση με τις αρκούδες πάνω στα βουνά μόλις πέφτει το πρώτο χιόνι, δηλαδή. 

Αφήστε λοιπόν κάτω το κατσικάκι που περισσέψε! Σημερα θα φάμε υγιεινά και θα μαγειρέψουμε κάτι καλοκαιρινό γιατί ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του λαού μας πέρα από το μεράκι ειναι και η ανυπομονησία! Τελείωσε το Πάσχα, τι έχουμε τώρα; Καλοκαίρι! Οφείλουμε να είμαστε μπροστά από τις εξελίξεις. Άλλωστε, δεν έκλεισαν οι λογαριασμοί με το κατσικάκι ακόμα. Και φαί δεν αφήνουμε ποτέ να πάει χαμένο, ειναι γνωστό. Ότι απέμεινε το φυλάμε ως κόρη οφθαλμού για να το περιποιηθούμε όπως του αρμόζει αύριο, δηλαδή φρικασέ. Ή καπαμάς. Οι απόψεις στο σπιτικό μας διίστανται όσον αφορά την αυθεντικότητα της ονομασίας. Όσον αφορά δε τη γεύση, μας βρίσκουν απόλυτα σύμφωνους! 

Υλικά:

Λαχανικά για γέμισμα*:

Πράσινες πιπεριές & Κοκκινες πιπεριές κέρατα

Πράσινες πιπεριές για γεμιστά

Ντομάτες

Κολοκυθάκια

Μελιτζάνες

Πατάτες

*χρησιμοποιήστε τα σε ότι αναλογία τραβάει η όρεξη σας. Εμείς εδώ, γνωστοί λιχούδιδες και μεγάλοι λάτρεις όλων των γεμιστών λαχανικών, καταλήγουμε σταθερά αναποφάσιστοι μπροστά στο δίλημμα του πόσα γεμιστά από την κάθε κατηγορία θα χωρέσουμε στο ταψί. Ποσά όμως να χωρέσει κι αυτό το καημένο το ταψί; Οικιακός φούρνος είναι, όχι ο φούρνος της γειτονιάς. 

Περίπου μια κουταλιά της σούπας ρύζι για κάθε γεμιστό

2 ξερά κρεμμύδια, ψιλοκομμένα

3 σκελίδες σκόρδου, ψιλοκομμένες

250 γρ. Ντοματοχυμός

Αλάτι & πιπέρι

Ελαιόλαδο 

Δυόσμος & μαϊντανός, μία γενναία δόση και από τα δύο. Τα πολλά μυρωδικά είναι το μυστικό για πετυχημένα γεμιστά.

Οδηγίες:

Πλένουμε και αδειάζουμε τις πιπεριές απο τα σποράκια.

Με το ειδικό εργαλείο, αδειάζουμε τα κολοκυθάκια και κρατάμε στην άκρη την ψίχα τους.

Την μελιτζάνα την κόβουμε στην μέση κατά μήκος και για κάθε πλευρά κόβουμε μια λεπτή φετούλα από πάνω για καπάκι. Αδειαζουμε και απο τα δύο κομμάτια τη ψίχα της μελιτζάνες δίνοντας της μορφή σαν καραβάκι για να κάνουμε χώρο για τη γέμιση. Κρατάμε στην άκρη και τη ψίχα της μελιτζάνες.

Την ίδια διαδικάσια ακολουθούμε και με την πατάτα, κρατώντας και το περιεχόμενο αυτής στη άκρη.

Προσωπικά, επέλεξα να κρατήσω στην άκρη και το περιεχόμενο της ντομάτας όμως αυτό έγκειται στις προτιμήσεις του καθενός, μιας και τα σποράκια της ντομάτας δεν αρέσουν σε όλους.

Σε βαθιά κατσαρόλα, τσιγαρίζουμε το κρεμμυδάκια και το σκόρδο στο λάδι μέχρι να μαραθούν και προσθέτουμε το ρύζι, το ντοματοχυμό και το περιεχόμενο των λαχανικών μας που είχαμε αφήσει στην άκρη. Ρίχνουμε ένα φλιτζανάκι νερό και μόλις η γέμιση μας πάρει βράση, σβήνουμε το μάτι της κουζίνας και τα αφήνουμε πάνω για 10'. Στο τέλος, προσθέτουμε το δυόσμο και το μαϊντανό και αλατοπιπερώνουμε. Ανακατεύουμε να πανε παντού και η γέμιση είναι έτοιμη.

Έν τω μεταξύ, αραδιάζουμε τα άδεια λαχανικά μας πάνω στο ταψί και τα γεμίζουμε ένα ένα. Ρίχνουμε λίγο ακομα λαδάκι πάνω από το λαχανικά και αν εχει μείνει γέμιση την μοιράζουμε γύρω από τα λαχανικά μας. Το φαγητό θα μπει σε προθερμασμένο στις 200°c φούρνο για 45' και έιναι έτοιμο για σερβίρισμα.

Enjoy!

Είσαι συ μια Σουπιά....Κοκκινιστή!

Σε ένα διάλειμμα από την αναζήτηση της τέλειας συνταγής, εστίασα όλη μου την ενέργεια στον σχηματισμό της τέλειας μπούκλας. Γνωρίζω ότι είμαι εντελώς εκτός θέματος αλλά, προς υπεράσπισή μου, η δημιουργία ενός νέου όμορφου περιτυλίγματος πάντα βοηθάει την κούτρα μας να κατεβάσει φρέσκες ιδέες. Εντάξει, αυτό που έγραψα δεν βγάζει κανένα απολύτως νόημα. Το επιχείρημα αποσύρεται μέχρι να ανακαλυφθούν νέες λέξεις ώστε να επαναδιατυπωθεί.  Όπως και να ‘χει, πιστεύω ότι ήρθε η ώρα να αποσυρθώ από την πειραματική μαγειρική και να αφιερωθώ στην συγγραφή ενός βιβλίου με τίτλο «10.000 τρόποι να μη στρώνουν οι μπούκλες σας.», συνεχίζοντας να εφαρμόζω με ζήλο τη μέθοδο του Thomas Edison.  Σίγουρα θα θεωρηθεί προσφορά στην ανθρωπότητα, αποκλείεται να είμαι η μόνη στη γη με αναρχικές μπούκλες.

Προχωράμε δια της ατόπου απαγωγής, λοιπόν. Δοκιμάζουμε, πέφτουμε, σηκωνόμαστε, αλλάζουμε πορεία, ξαναδοκιμάζουμε, ξαναπέφτουμε και ξανασηκωνόμαστε και πάει λέγοντας. Πέρα από σοφία, θα αποκτήσουμε και σφιχτούς γλουτιαίους μύες. Μέχρι τη τελευταία δοκιμή. Αυτήν που θα ανάψει τη λάμπα του Edison, αυτή που θα βγάλει το κέικ ολόκληρο από τη φόρμα, αυτή που θα μας χαρίσει την τέλεια μπούκλα. Και τότε θα έχουμε και φαΐ και λάμψη και γοητεία και θα βγούμε έξω να κατακτήσουμε τον κόσμο.  Μέχρι τότε θα τρώω κέικ με το κουτάλι μέσα στο σκοτάδι. Τουλάχιστον έτσι δε θα φαίνονται τα κατσαρά μαλλιά μου. Ουδέν κακόν αμιγές καλού.

Μετά, βέβαια, θα θυμηθώ ότι μπήκε η άνοιξη και ότι δεν υπάρχει τίποτα το μεμπτό στο να προχωράμε δια της ατόπου απαγωγής. Τα ανήσυχα πνεύματα εκπέμπουν μια γοητεία ισάξια με αυτή των ανθρώπων με τα χαμογελαστά μάτια. Ποιο το νόημα να αφήνουμε τις αποτυχίες μας να μας ακυρώνουν; Κι αν δεν μας έκατσε η ζαριά σήμερα, πάλι στα χέρια μας δε θα κρατάμε αύριο τα ζάρια; Κι αν σε κάτι δεν είμαστε καλοί, γιατί να επιμένουμε; Κι αν κάτι το κάνουμε σαν αγγαρεία, γιατί να το συνεχίζουμε; Κι αν κάτι δε μας δίνει χαρά, γιατί να την εκβιάζουμε; Πόσο πιο εύκολο και λιγότερο χρονοβόρο θα ήταν να αποδεχτούμε ήττα και να αλλάξουμε πορεία πλεύσης; Άλλωστε το είπε και  ο Αϊνστάιν: «ο καθένας είναι μεγαλοφυΐα, αλλά αν κρίνεις ένα ψάρι από την ικανότητα του να σκαρφαλώσει σ’ένα δέντρο, θα περάσει όλη του τη ζωή πιστεύοντας πως είναι ηλίθιο».

Γι’αυτό και γω σήμερα δεν επιδόθηκα σε πειραματισμούς, αρκετά ταλαιπωρήθηκε το κεφάλι μου για μια ημέρα, και προτίμησα να αφήσω την εμπειρία να μιλήσει. Και η εμπειρία ήρθε απ’ την Καβάλα με μορφή βιβλίου, δώρο από την κ. Δώρα! Όνομα και πράγμα!

Αντιγραφή συνταγής από το βιβλίο

Υλικά:

·   1,5 κιλό σουπιές

·   1 κιλό κρεμμύδια περασμένα από χονδρό ρεντέ

·   2 σκελίδες σκόρδο

·   1 φλ. τσαγιού άσπρο κρασί

·   1 κιλό ντομάτες περασμένες από ρεντέ

·   2 φύλλα δάφνης

·   1 κ.σ. ξύδι

·   Αλατοπίπερο

Οδηγίες:

 Καθαρίζουμε, πλένουμε και κόβουμε τις σουπιές σε κομμάτια. Σωτάρουμε στο λάδι τα κρεμμύδια με το σκόρδο και  ρίχνουμε τις σουπιές να λαδωθούν καλά. Προσθέτουμε το κρασί, τις ντομάτες, το αλατοπίπερο, τη δάφνη, το ξύδι και λίγο νερό. Τα αφήνουμε να σιγοβράσουν. Πριν τις σερβίρουμε, τις πασπαλίζουμε, αν θέλουμε, με ψιλοκομμένο μαϊντανό.

Καλό Σαββατοκύριακο!! :)

Το Πιλαφάκι με τα Λαχανικά και την τριμμένη Φέτα

Λένε ότι δεν μπορείς να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα επαναλαμβάνοντας τα ίδια βήματα. Αυτή τη σκέψη έκανα χτες το βράδυ, ενώ πάλευα με κάτι ροκανίσματα στο στρωματάκι του πιλάτες. Τελικά είναι βάσιμο το «νους υγιής εν σώματι υγιεί».  Εκεί που δοκιμάζεις τις σωματικές αντοχές, το μυαλό παθαίνει μια απελευθέρωση, υποσυνείδητη εικάζω. Παραλληλίζω τη διαδικασία με την ανάλογη του ύπνου. Πόσες φορές σας έχει συμβεί να πέφτετε για ύπνο με ένα άλυτο πρόβλημα στο μυαλό σας να σας βασανίζει και να ξυπνάτε με την αίσθηση ότι η απάντηση ήταν πάντα εκεί μπροστά στα μάτια σας; Δεν σας κρύβω ότι, ούσα φοιτήτρια, είχα λύσει μαθηματική εξίσωση κατ’ αυτό τον τρόπο. Μεγάλη επιτυχία, είχε καταχειροκροτηθεί από το ευρύ κοινό, δηλαδή από τη μαμά μου. Οι υπόλοιποι συμφοιτητές μου, βλέπετε, την είχαν λύσει στον ξύπνιο τους.

Ομολογώ ότι ο τελευταίος καιρός έχει αποδειχθεί αρκετά κουραστικός. Σε ένα πρόγραμμα ήδη αρκετά πιεσμένο, επιχείρησα να ενσωματώσω όχι μόνο τη μαγειρική αυτή καθ’ αυτή, αλλά και την εύρεση συνταγών και την αγορά των υλικών και όλα όσα τα παραπάνω συνεπάγονται. Και τα διασκεδαστικά και τα διεκπεραιωτικά. Προς μεγάλη μου έκπληξη, ο χωροχρόνος δεν προσαρμόστηκε υπέρ μου. Μετά από ένα εξονυχιστικό μίτινγκ με την αφεντιά μου, όμως, αποφάσισα ότι θα συνεχίσω να τα κάνω όλα. Τί θα έπρεπε όμως να αναπροσαρμόσω;

Όπως, λοιπόν, αναρωτιόμουν χθες το βράδυ που θα βρω ανοιχτό σουπερμάρκετ μετά τις 21:00 για να αγοράσω κάτι υλικά που μου λείπανε, συνειδητοποίησα ότι η αλληλουχία των βημάτων δεν χρειάζεται να είναι εύρεση/δημιουργία συνταγής –> αγορά υλικών –> μαγείρεμα. Μπορεί κάλλιστα να είναι άνοιγμα ψυγείου / ντουλαπιού –> αυτοσχεδιασμός –> μαγείρεμα. Ενίοτε και απόψυξη ήδη έτοιμου κεφτέ! Στην Αγγλία τους λέγαμε “emergency burgers” χαριτολογόντας. Και αυτή ήταν η άσχετη πληροφορία της ημέρας.

Υλικά:

·    4 μεγάλα καρότα, κομμένα σε κυβάκια

·    2 μεγάλα κολοκυθάκια, κομμένα σε κυβάκια

·    1 φλ. τσαγιού μανιτάρια, κομμένα στη μέση

·    2 φλ. τσαγιού ρύζι για πιλάφι

·    2 κ.σ. ελαιόλαδο

·    1 ξερό κρεμμύδι, ψιλοκομμένο

·    1 σκελίδα σκόρδο, ψιλοκομμένη

·    ½ κ.κ. πιπέρι καγιέν

·    Αλάτι

·    Φέτα τριμμένη, κατά βούληση

Οδηγίες:

·   Σε νερό που βράζει ρίχνουμε τα ψιλοκομμένα κολοκύθια και τα καρότα για 8’. Τα σουρώνουμε και τα αφήνουμε στην άκρη. Στο ίδιο κατσαρολάκι, τσιγαρίζουμε στο λάδι, το κρεμμύδι και το σκόρδο για 5’ και στη συνέχεια προσθέτουμε τα μανιτάρια και συνεχίζουμε το τσιγάρισμα για άλλα 3-4’.  Προσθέτουμε τα μισοβρασμένα λαχανικά μας  και συνεχίζουμε το ανακάτεμα για άλλα 5’. Απομακρύνουμε από το μάτι.

·    Παράλληλα, έχουμε φτιάξει το πιλάφι μας σκέτο. Σας έχω πει το μυστικό μου; Ε, να σας το πω! 2 μέρη νερό, ένα μέρος ρύζι. Μόλις το νερό πάρει βράση, ρίχνουμε το ρύζι, σβήνουμε το μάτι και κλείνουμε το καπάκι για περίπου 10-15’. Μόλις όλο το νερό έχει απορροφηθεί, το πιλαφάκι μας είναι έτοιμο. Το σερβίρουμε και το περιχύνουμε με τα λαχανικά μας. Μπόλικη τριμμένη φέτα από πάνω και.....

….Enjoy!

Υ.γ. Α, ναι, ξέχασα! Πετάμε μέσα στο πιάτο και τους αποψυγμένους κεφτέδες! Θα σας έλεγα ότι είναι δικοί μου αλλά οι δικοί μου είναι πιο όμορφοι από τους έτοιμους του σουπερμάρκετ που βλέπετε στη φωτογραφία! Και θα σας το αποδείξω σύντομα! Δέσμευση! Stay tuned! ;)

Το Πρασοσέλινο της Τσικνοπέμπτης

Το Πρασοσέλινο της Τσικνοπέμπτης

Όχι, ο τίτλος δεν είναι παραπλανητικός ούτε σαρκαστικός. Είναι καθαρή και ανόθευτη περίπτωση τραγικής ειρωνίας. Διότι όταν καθόμουν περιχαρής το σαββατοκύριακο και εφτιαχνα το μαγειρικό πρόγραμμα της βδομάδας, πραγματικό και ψηφιακό, πέρασα στα ψιλά γράμματα τον ερχομό της μεγάλης αυτής γιορτής της χοληστερίνης. Κακώς, θα μου πείτε, αλλά ο ενθουσιασμός του πρωτάρη είναι επιστημονικά αποδεδειγμένος όρος! Ή και όχι. J

Όπως και να ‘χει, αν ο άνθρωπος είναι ευέλικτος και προσαρμοστικός σε όλα βρίσει λύση. Και όταν η λύση αυτή περιλαμβάνει μια ζουμερή χοιρινή μπριζόλα δίπλα σε ένα λεμονάτο πρασοσέλινο, όλοι είμαστε ευχαριστημένοι. Και εμείς και ο ταβερνιάρης και η μαμά μας που μας έλεγε να μην πετάμε ποτέ φαγητό (οι δικές σας μαμάδες δηλαδή, γιατί η δική μου μάζευε περιτυλίγματα από τα σοκολατάκια-του-πρέσβη-που-μας-κακομαθαίνει, σε καθημερινή βάση, πίσω από το ψυγείο.) Και πάνω από όλα το στομάχι μας που πάλι την έκανε ταράτσα. Αρκεί να μην απαιτήσει κανείς να παράγω έργο αυτή τη στιγμή γιατί αυτή η παρέλαση από κοκορέτσια και κοντοσούβλια μπροστά από το γραφείο μου, μου έχει απομυζήσει όλη μου την ενέργεια.   

Υλικά:

• 5-6 πράσσα, κομμένα σε κομμάτια των 10 εκ. (περίπου 4 μερίδες)
• «Ένα σέλινο αλλιώς 2 μικρά με τη ρίζα του και πολλά φύλλα και το βολβό και τον κόβουμε σαν πατάτα» ~ κατά λέξη αντιγραφή από τη συνταγή της μαμάς, ήτανε τόσο εξαιρετική πρόταση από πλευρά σύνταξης που δεν μου πήγαινε η καρδιά να επέμβω ούτε σε έναν τόνο. Δοκιμάστε το χωρίς ανάσα!
• 4 καρότα, κομμένα σε ροδέλες
• 2 σκελίδες σκόρδο, ψιλοκομμένες
• 1/2 φλυτζάνι του τσαγιού ρύζι
• Αλάτι & πιπέρι
• 1 ½ λεμόνι, το χυμό του
• 4 κ.σ. ελαιόλαδο
• Μαϊντανός

Οδηγίες:

• Βάζουμε το λάδι σε κατσαρόλα να ζεσταθεί και ρίχνουμε μέσα τα πράσσα. Τα φέρνουμε μερικές γύρες απαλά να λαδωθουν παντού και μόλις αρχίσουν να μαραίνονται προσθέτουμε όλα τα υπόλοιπα υλικά ΕΚΤΟΣ από το ρύζι και το χυμό λεμονιού και επαναλαμβάνουμε το ανακάτεμα μέχρι να λαδωθούν και τα υπόλοιπα υλικά.
• Προσθέτουμε το ανάλογο νερό και μόλις πάρει μια βράση προσθέτουμε το ρύζι και το χυμό λεμονιού και χαμηλώνουμε την ένταση στο μισό. Το φαγητό είναι έτοιμο μόλις είναι έτοιμο το ρύζι.
• Ναι, αυτό ήταν όλο κι όλο. Μένει να σερβίρουμε!

Tip: Ανάλογα με το προσωπικό μας γούστο μπορούμε να βάλουμε λιγότερο ή περισσότερο ρύζι. Απλά προσέχουμε να προσαρμόζουμε ανάλογα και το νερό!

Enjoy!