Οι Μπεφτέδες!

Έχω μια φίλη. Από αυτές, που ακόμα κι όταν φοράς 10 χαμόγελα, θα πιάσει κάτι ανεπαίσθητο στην ατμόσφαιρα και θα σε ρωτήσει με αφοπλιστική σοβαρότητα τί δεν πάει καλά. 

Αυτή η φίλη είχε πάντα γεμάτο ψυγείο και σε αυτήν οφείλω την επιβίωση μου στα πανεπιστημιακά μας χρόνια. Θυμάμαι μια μέρα που την παρακολουθούσα αποσβολωμένη να φτιάχνει ατζεμ πιλάφι ανακατεύοντας ρύζια και κριθαράκια σε ένα μικροσκοπικό ταψάκι στο μικροσκοπικό φοιτητικό της φούρνο. Στο ίδιο ταψάκι μου έμαθε πως να μαρινάρω ένα κοτόπουλο για ένα ολόκληρο βράδυ και κάπως έτσι έφτιαξα το πρώτο μου φαγητό στη γάστρα. Κι αν καμιά φορά τύχαινε το ψυγείο να μην έχει μαγειρεμένο φαγητό, έφτιαχνα, στα κρυφά, τοστ με κέτσαπ, μουστάρδα και ρίγανη....

Με αυτή τη φίλη μου επινοήσαμε τον όρο φακές al dente. Αυτές τις φακές που, επειδή πεινάς σαν λύκος, βγαίνουν απο το μάτι πολύ νωρίτερα από ότι πρέπει και είναι σαν πέτρες αλλα εσύ τις τρως όπως και να'χει και τις βαφτίζεις al dente. Επί μήνες ολόκληρους έπαιρνα τηλέφωνο κάθε τρεις και λίγο και της ζητούσα τη συνταγή για τις al dente γιατί υποστήριζα ότι με χόρταιναν περισσότερο. Δεν την είχα σημειώσει ούτε μια φορά σε χαρτί. Μου την έδινε κάθε φορά. 

Με αυτή τη φίλη μου μια μέρα κάναμε έναν τρικούβερτο καυγά. Δεν θυμάμαι το λόγο. Θυμάμαι μόνο πως πριν κοπανήσω πίσω μου την πόρτα, της έδωσα ένα ταπεράκι με τον πρώτο λαδερό αρακά που είχα φτιάξει και αυτή μου έδωσε μια τσάντα με τη μπουγάδα μου που είχε στεγνώσει, μιας κι εγώ δεν είχα πλυντήριο. Την επόμενη μέρα πίναμε καφέ και μου έλεγε πόσο νόστιμος ήταν ο αρακάς. 

Με αυτή τη φίλη μου, όταν βγάλαμε τα πρώτα μας λεφτά, πήγαμε σε μία ακριβή ψαροταβέρνα στην παραλία της Θεσσαλονίκης. Παραγγείλαμε τα πάντα. Ο σερβιτόρος μας επισήμανε πολλές φορές, και όχι πολύ διακριτικά, ότι δεν θα μπορέσουμε να τα φάμε όλα αυτά. Τα φάγαμε όλα. 

Αυτή η φίλη μου, ειναι η καλύτερη μου φίλη. Και πριν γίνει η καλύτερη μου φίλη είχε  επινοήσει μια δική της λέξη. Τους Μπεφτέδες. Οι Μπεφτέδες ειναι οι κεφτέδες και τα μπιφτέκια ταυτόχρονα. Κι από τότε που το έμαθα, την υιοθέτησα κι γω. Και δεν έχω δικαίωμα να την κοροϊδέψω γιατί ήταν η πρώτη που αντιλήφθηκε ότι μέσα στο μυαλό μου είχα ομαδοποιήσει τα κέικ και τα τσουρέκια και τα έλεγα όλα κέικ για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, διάστημα που δε μπορούσε να δικαιολογηθεί από την ηλικία μου.

Αυτή η συνταγή για Μπεφτέδες είναι της μαμάς μου. Δεν έχει κανένα πρωτότυπο υλικό σε σχέση με άλλους Μπεφτέδες. Κι όμως ειναι οι πιο νόστιμοι Μπεφτέδες που έχω φάει και έχω φτιάξει ποτέ. Ίσως επειδή ειναι της μαμάς μου. Και ίσως επειδή ειναι η πρώτη συνταγή της που μου έμαθε....

Υλικά:

500 γρ. Κιμάς μοσχαρίσιος

1 κρεμμύδι ξερό, ψιλοκομμένο

2 χούφτες ψωμί ψίχα μπαγιάτικο, βουτηγμένο στο νερό και πολύ καλά στραγγισμένο

1 αυγό

1 κουταλάκι ξύδι

2 κουταλιές λάδι

Μαύρο πιπέρι & αλάτι

Ρίγανη

Δυόσμο

Μαϊντανό 

Οδηγίες:

Απλές, απλούστατες. Ζυμώνετε με τα χεράκια σας καλά όλα τα υλικά και φτιάχνεται μπαλίτσες με τις χούφτες σας. Τα αραδιάζετε σε ταψάκι και τα βάζετε στο φούρνο που είναι προθερμασμένος στους 180°C. Τα αφήνετε για 45' πάνω κάτω, όμως κάθε 20' τα γυρνάτε.

Enjoy! 

140 και σήμερα....

Μία Ιταλική Μακαρονάδα με βορειοελλαδίτικες Νότες!

Αγαπημένη μικρών και μεγάλων, αντιπροσωπευτικό δείγμα comfort food, γρήγορη και εύκολη, κάνει τον ουρανίσκο να στέλνει απολαυστικά σήματα junk food στον εγκέφαλο που οφείλονται στον ηδονιστική ένωση πρωτεΐνης και υδατανθράκων. Κρέας και ζυμαρικά. Μην εμπιστευτείτε ποτέ άνθρωπο που δεν συγκινείται από αυτό το συνδυασμό. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, η συνταγή αυτή πρέπει να αποτελεί το 80% τουλάχιστον των απαντήσεων στην ερώτηση "ποιο είναι το αγαπημένο σου φαγητό;", ειδικά δε σε ηλικίες κάτω των 15 πρέπει να συναγωνίζεται τις τηγανιτές πατάτες και τη μερέντα απευθείας από το βαζάκι, σε μία μάχη στήθος με στήθος για την πρωτιά.

Μέχρι στιγμής, θα πρέπει να έχετε ήδη αντιληφθεί ότι η σημερινή συνταγή μας είναι η γνωστή σε όλους Μακαρονάδα Μπολονέζ, ή, κατά τους Ιταλούς, "ragu a la Bolognese" που δεν σημαίνει τίποτα άλλο πέρα από "σάλτσα κρέατος από τη Μπολόνια". Η λέξη ragu έχει τις ρίζες της στη γαλλική λέξη ragouter που μεταφράζεται ως "να αναζωογονήσει τη γεύση" (to revive the taste). Η συνταγή της ήταν μεγαλειώδης μέσα στην απλότητα της. Είχε ως βάση το soffrito, που δεν ειναι άλλο από το δικό μας τσιγάρισμα, κρεμμυδιών, καρότων, σέλερι και σκόρδου σε ελαιόλαδο. Χοιρινό ή πανσέτα βουτούσαν μέσα στα λαχανικά που τσιτσίριζαν στο λάδι και ενώνονταν όλα μαζί για να δέσουν μετά από λίγα λεπτά με κρέμα γάλακτος η και σκέτο γάλα. Δυο στροφές με την κουτάλα και με λίγο κρασί σβήνανε τη σάλτσα. Ο ντοματοχυμός έμπαινε στο τέλος, ίσα ίσα για να νοστιμίσει λίγο ακόμα τη σάλτσα. 

Η Bolognese δεν άργησε να γίνει διάσημη καθώς η ιταλική κουζίνα εξάπλωνε σταθερά τη φήμη της στο παγκόσμιο χάρτη και εδραίωνε τη θέση της ανάμεσα στις κουζίνες με τη μεγαλύτερη επιρροή. Ίσως αυτή να είναι και η αιτία που η αυθεντική συνταγή έχει κακοποιηθεί τόσο πολύ με το πέρασμα του χρόνου. Ταξιδεύοντας από στόμα σε στόμα, πέρασε σύνορα και ντύθηκε με διαφορετικές κουλτούρες για να ταιριάζει στις εκάστοτε παραδόσεις και διατροφικές συνήθειες. Κάνοντας μια μικρή έρευνα, ανακάλυψα, προς μεγάλη μου έκπληξη, ότι αυτό που εγώ ονομάζω Μπολονέζ ουδεμία σχέση έχει με αυτό που ονομάζουν οι Ιταλοί. Έχοντας ίντριγκαριστεί από τη διαπίστωση μου, αναζήτησα την απάντηση στο παρελθόν της δικής μου εκδοχής. Η εξήγηση ήταν παραπάνω από προφανής. Έχοντας γεννηθεί και μεγαλώσει στη Βόρεια Ελλάδα, όπου η μαγειρική παράδοση φέρει μνήμες μικρασιάτικες που τις υιοθέτησε και τις ενσωμάτωσε, ειναι απόλυτα λογικό να πάρει τη μια συνταγή από τα αριστερά της και να την εμπλουτίσει με πολλά μπαχαρικά όπως ακριβώς έμαθε να κάνει απο τα δεξιά της. Βρίσκω μια ανείπωτη γοητεία σε αυτές τις μίξεις αν και οφείλω να παραδεχτώ ότι δεν είναι πάντα πετυχημένες. Αυτή, όμως, είναι. Και γι' αυτό το λόγο αποφάσισα να τη μοιραστώ μαζί σας κι ας είναι από τις πιο διαδεδομένες στο χάρτη. Αυτή, λοιπόν, ειναι η δική μου εκδοχή για τα μακαρόνια με κιμά.

Υλικά:

700 γρ. Κιμάς (μισός μοσχαρίσιου, μισός χοιρινός)

400 γρ. Σάλτσα ντομάτας

1 μεγάλο κρεμμύδι, ψιλοκομμένο

1 σκελίδα σκόρδο, ψιλοκομμένη

4 κ.σ. Ελαιόλαδο

1 πρέζα κανέλα

1 πρέζα γαρύφαλλο

1/2 πρέζα μοσχοκάρυδο

1 πρέζα πάπρικα γλυκιά

1 πρέζα πιπέρι ( εγώ βάζω καγιέν για πιο πικάντικο)

1 φύλλο δάφνης

1 πρέζα χοντρό αλάτι

2-3 μπαχάρια

1 κουτ. Φρέσκος χοντροκομμένος βασιλικός

Φρεσκοτριμμένη ρίγανη, 2 πρέζες τουλάχιστον

Αρκετός φρέσκος χοντροκομμένος μαϊντανός, στο τέλος του μαγειρέματος και πασπάλισμα πάνω από το πιάτο πριν το σερβίρισμα.

Οδηγίες:

Τσιγαρίζουμε το κρεμμύδι και το σκόρδο στο ελαιόλαδο μέχρι να μαραθεί και, έπειτα, προσθέτουμε τον κιμά μέχρι να ροδίσει ανακατεύοντας συνέχεια για να μη κολλήσει. 

Στη συνέχεια ρίχνουμε το ντοματοχυμό, χαμηλώνουμε την ένταση στο μισό, και ρίχνουμε όλα τα μπαχαρικά μας εκτός από τη ρίγανη (για να μη δώσει πίκρα) και το μαϊντανό (για να μη μαραθεί τελείως). Ανακατεύουμε συχνά και σε 10' ειναι έτοιμο, οπότε αφού ρίχνουμε τη ρίγανη και το μαϊντανό σερβίρουμε πάνω από τα μακαρόνια μας και επιδιδόμαστε σε ακολασίες! 

Enjoy!