Αυτό ήταν. Έκλεισα με το κεφάλαιο μπακαλιάρος. Έκλεισα και
ούτε που κατάλαβα πώς συνέβη αυτό. Να έχει θυσιαστεί, δηλαδή, τουλάχιστον ένα
ωκεανίσιο κοπάδι μπακαλιάρων το τελευταίο δίμηνο για να πειραματιστώ εγώ. Που,
για να είμαι ειλικρινής, όχι μόνο δεν έχω μαγειρέψει ξανά στη ζωή μου τόσο πολύ
μπακαλιάρο αλλά αμφιβάλλω κι αν έχω καταναλώσει τόσο μεγάλες ποσότητες αυτού
του ψαριού σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα ξανά. Ο ωκεανός μέσα μου έχω
καταντήσει. Και ακόμα δεν μου έχει κάνει πρόταση ο Alejandro Amenabar να γυρίσουμε το σίκουελ του “Η
θάλασσα μέσα μου’’.
Και καλά ο Amenabar, να τον δικαιολογήσω. Προφανώς και
η ευθύνη πέφτει στην Penelope Cruz που δεν αφήνει τον Javier Bardem να συμπρωταγωνιστήσει μαζί μου στην
ταινία. Μα να μην με έχει ανακαλύψει ακόμα ούτε ένας Πορτογάλος σεφ; Να μην με
έχει προσεγγίσει ακόμα ούτε ένας αλιευτής μπακαλιάρων από τις Αζόρες να μου
κάνει προσφορά μαζικής αποστολής σε τιμές χονδρικής;
Φεύγω. Πάω να απομονωθώ και να ηχομονωθώ για να βρω τρόπο
να πολεμήσω το σύστημα από μέσα. Άμα με ζητήσει κανείς, πείτε του ότι
ραδιουργώ. Θα επιστρέψω για μεσημεριανό.
Υλικά:
4 φιλέτα μπακαλιάρου
700 γρ. σπανάκι
30 γρ. σουσάμι
1 μεγάλο ξερό κρεμμύδι, ψιλοκομμένο
1 φρέσκο κρεμμύδι, ψιλοκομμένο
1 σκελίδα σκόρδου, ψιλοκομμένη
1 ποτήρι ντομάτες ψιλοκομμένες
1 ποτήρι νερό
4 κ.σ. ελαιόλαδο
5-6 μπαχάρια σε κόκκους
1 ξύλο κανέλας
1 κ.γ. μπούκοβο
1 πρέζα πάπρικα
1 κ.γ. ρίγανη
1 κ.σ. άνηθο
Χυμός από 1/2 λεμόνι
Χοντρό αλάτι & φρεσκοτριμμένο πιπέρι
Οδηγίες:
Σε μια κατσαρόλα τσιγαρίζουμε τα ψιλοκομμένα κρεμμύδια
(ξερά & φρέσκα) και το σκόρδο μέχρι να μαραθούν.
Χαμηλώνουμε την ένταση και ρίχνουμε μέσα τις ντομάτες και
τα μπαχαρικά. Τα ανακατεύουμε όλα μαζί για 1’ και προσθέτουμε το σπανάκι, το
σουσάμι, το λεμόνι και το νερό. Τα αφήνουμε να σιγοβράσουν για 10’.
Σε ταψάκι, ελαφρώς λαδωμένο, στρώνουμε τα φιλέτα
μπακαλιάρου και από πάνω ρίχνουμε το σπανάκι. Βάζουμε το ταψί σε προθερμασμένο
στους 180 βαθμούς φούρνο για 30’-40’, ανάλογα το φούρνο μας.
Enjoy!


