Νηστίσιμη Πίτα Λαχανικών

Εν τέλει, η λύση στο πρόβλημα του αδειάσματος του ψυγείου εν όψει εορταστικής περιόδου, αποδείχθηκε ευκολότερη της αναμενόμενης. Και χωρίς να υποπέσω στο γνωστό πλέον φαύλο κύκλο όπου επιλέγω ένα υλικό που ήδη υπάρχει στη κουζίνα και χτίζω μια συνταγή πάνω σ' αυτό το υλικό, η οποία καταλήγει να απαιτεί τα μισά ράφια ενός συνοικιακού μπακάλικου. Βελτιώνομαι, αναμφισβήτητα. Το λέει και το πορτοφόλι μου. Φλέρταρα, λοιπόν, με διάφορες ιδέες, απέρριψα τις περισσότερες λόγω έλλειψης χρόνου ή υλικών, και, χρησιμοποιώντας τη μέθοδο της ατόπου απαγωγής, αποφάσισα να φτιάξω μία πίτα. Νηστίσιμη! Ελάτε, παραδεχτείτε το, δεν πιστεύατε ότι υπάρχει ελπίδα να μαγειρέψω κάτι νηστίσιμο! Έκανα, όμως, την ανατροπή στις καθυστερήσεις! Όχι ότι δεν υπήρξε μια εσωτερική πάλη για τη μοίρα του ανθότυρου που έμεινε να στέκει μονάχο του δίπλα σε μια μουστάρδα, αλλά, ντροπή πια, συνετίστηκα. Έστω και λίγο πριν τη λήξη.

Έχω, βέβαια, κάποια ανάμικτα συναισθήματα σχετικά με το τελικό αποτέλεσμα. Από τη μία έχω ενθουσιαστεί με την επιτυχία της γέμισης, η οποία βγήκε τόσο νόστιμη που τρώγεται άνετα και σκέτη. Από την άλλη, όμως, προβληματίστηκα ιδιαιτέρως με τα φύλλα της πίτας. Πιθανότατα να έπρεπε να είχα επιλέξει κάποιο πιο "βαρύ" φύλλο και όχι το χωριάτικο που επέλεξα. Ένα φύλλο κουρού θα κρατούσε ίσως καλύτερα μία τόσο βαριά γέμιση. Για να φτιάξω τη δική μου ζύμη, ούτε λόγος. Δεν είχα χρόνο ούτε για ανάσα χτες, μέχρι τις 2 τα ξημερώματα φούρνιζα. Παρόλα αυτά, ήταν αδύνατο να μη μοιραστώ μαζί σας τη συνταγή καθώς η γεύση της πίτας ήταν όνειρο. Και οι πιο έμπειρες μαγείρισσες θα μπορούσαν ίσως να μας δώσουν τα φώτα τους σχετικά με την πιο ταιριαστή ζύμη για μία τέτοια πίτα.

Έτσι, λοιπόν, τα λαχανικά μου δεν θα τη γλιτώσουν την εναέρια βόλτα. Τουλάχιστον όμως τους φόρεσα τα καλά τους, τα γιορτινά. Το απαιτούν οι μέρες. Και έλυσα και το πρόβλημα της πιθανής διάλυσης των κομματιών στην διάρκεια της πτήσης, μιας που δε μου βγήκε και πολύ σταθερό και συμπαγές το τελικό αποτέλεσμα, τυλίγοντας καλά το κάθε κομματάκι σε αλουμινόχαρτο και γράφοντας πάνω το όνομα του κάθε παραλήπτη με ανεξίτηλο μαρκαδόρο. Σαν δωράκια! Έτσι θα νομίζουν όλοι ότι έγινε και καλά για το εφέ. Ή και όχι. Κατά πάσα πιθανότητα, άλλωστε, οι παραλήπτες θα έχουν διαβάσει αυτό το κείμενο μέχρι να τους παραδοθεί το πακέτο. Busted!

Υλικά*:

6 φύλλα χωριάτικα -> πιθανώς λανθασμένη επιλογή, διαβάστε πάνω.
1 & 1/2 ξερό κρεμμύδι, ψιλοκομμένο
2 καρότα, στον τρίφτη
2 κόκκινες πιπεριές, ψιλοκομμένες
90 γρ. ελιές, κομμένες σε ροδέλες και χωρίς το κουκούτσι
19 ντοματίνια, στο μπλέντερ
25 λευκά μικρά μανιτάρια, ψιλοκομμένα
Αλάτι & πιπέρι
2 κ.σ. ελαιόλαδο
2 κ.σ. λευκό κρασί
μία χούφτα φρέσκος ψιλοκομμένος μαϊντανός

*Ο λόγος που σας δίνω τις ποσότητες με τόση λεπτομέρεια είναι διότι, χρησιμοποιώντας ένα ταψάκι 31,5 εκ. x 21,4 εκ., διαπίστωσα ότι είχα περιθώριο για λίγη περισσότερη ποσότητα. Η αναλογία των υλικών είναι σωστή αλλά αν χρησιμοποιήσετε ίδιο ταψάκι με μένα, προσθέσετε ακόμα 1/3 των ποσοτήτων που σας έχω γράψει. Αποδείχτηκε, βέβαια, ότι η συγκεκριμένη ζύμη δεν θα άντεχε περισσότερη ποσότητα ούτως ή άλλως, οπότε, σε τελική ανάλυση, η συνταγή δε ζημιώθηκε. Όπως και να 'χει, σημείωσα τα λάθη για αποφυγή μελλοντικών ατυχημάτων και για να μη σας δώσω αναξιόπιστες πληροφορίες.    

Οδηγίες:

Ξεκινάμε τσιγαρίζοντας το κρεμμύδι στο ελαιόλαδο μέχρι να μαραθεί. Προσθέτουμε τα καρότα, τις πιπεριές, τα μανιτάρια και τις ελιές και συνεχίζουμε το τσιγάρισμα. Αφού έχουν εξατμιστεί σχεδόν όλα τα υγρά, προσθέτουμε και τη ντομάτα, αλατοπιπερώνουμε και ρίχνουμε και το μαιντανό. 
Χαμηλώνουμε λίγο την ένταση και αφήνουμε τα υλικά να σιγοβράσουν. 

Πολύ σημαντικό Tip: θέλουμε το τελικό αποτέλεσμα σχετικά στεγνό. Γι' αυτό και σιγοβράζουμε ανακατεύοντας για αρκετή ώρα, να εξατμιστούν τα υγρά αλλά να μη κολλήσουν τα υλικά μας. Δεν προσθέτουμε νερό.

Σβήνουμε με το κρασί και ανακατεύουμε λίγο ακόμα, να εξατμιστεί το αλκοόλ και να απορροφηθεί το κρασί από τα υλικά. 

Αν χρειαστεί, αφήνουμε το κατσαρολάκι στο σβησμένο μάτι για μερικά λεπτά ακόμα ώστε να εξατμιστεί πιθανή περιττή υγρασία που έχει μείνει. Εγώ το άφησα 5' αν και δεν ήταν επιτακτική ανάγκη. Περισσότερο για ασφάλεια.  

Σε λαδωμένο ταψάκι στρώνουμε τρία φύλλα χωριάτικα, τα οποία λαδώνουμε κάθε φορά πριν προσθέσουμε το επόμενο. Σε αυτό το σημείο αντιλήφθηκα ότι πιθανώς να μην "κρατήσει" η ζύμη τη γέμιση, οπότε χώρισα τη γέμιση στα δύο, άπλωσα τη μισή έβαλα ένα ακόμα φύλλο χωριάτικο από πάνω και άπλωσα την υπόλοιπη μισή γέμιση. Δεν είναι κάτι που έχω διαβάσει ή ξέρω, ήταν περισσότερο ενστικτώδης αντίδραση, η οποία φάνηκε να έχει αποτέλεσμα. 

Τα δύο φύλλα που έμειναν, τα άπλωσα από πάνω με το γνωστό τρόπο του λαδώματος του κάθε ενός. Χάραξα απαλά την επιφάνεια σε τετράγωνα κομμάτια. Δεν άλειψα την επιφάνεια με αυγό ως είθισται, καθώς το όλο νηστίσιμο εγχείρημα θα ακυρωνόταν. Λίγο, πολύ λίγο λαδάκι. 

Έβαλα την πίτα σε προθερμασμένο φούρνο στους 170 βαθμούς για 40' - 45', ανάλογα πόσο τραγανή τη θέλουμε. Την αφήνουμε να κρυώσει πριν την κόψουμε. 

Enjoy!! 

Και σε περίπτωση που δε σας "ξαναδώ" μέχρι την Κυριακή,

Καλό Πάσχα σε όλους!! <3

Ένα Μεσογειακό Κέικ

Ένα Μεσογειακό Κέϊκ

Είναι κάτι ράθυμες Κυριακές, που ξυπνάς μετά από έναν αναζωογονητικό δωδεκάωρο ύπνο, ο οποίος  μπορεί άνετα να συγκριθεί με μια σύντομη χειμερία νάρκη, ειδικά δε αν το προηγούμενο βράδυ έχεις φάει σαν αρκούδα.  Εντάξει, ας είμαι ειλικρινής, κάτι τέτοιο δε συνέβη. Δε συνέβη αυτό το Σαββατόβραδο τουλάχιστον, γιατί αν ρίξω μια βιαστική αλλά διεισδυτική ματιά σε κάτι άλλα Σαββατόβραδα του αμαυρωμένου παρελθόντος μου, θα βρω κάποιες ενδιαφέρουσες ιστορίες να σας αφηγηθώ! Ωραίες για εσάς, δηλαδή, άντε και για τις εταιρίες που φτιάχνουν σόδες και είδαν τα κέρδη τους να εκτοξεύονται εν μια νυκτί! Πολυλογώ και πάλι, ας επανέλθω.

Ήταν, που λέτε, ένα ωραίο και ήσυχο πρωινό, όπου ο μόνος ήχος που έσπαγε τη σιωπή ήταν κάτι πουλάκια που γλυκοκελαηδούσαν έξω από το παραθύρι μου. (Καταλαβαίνετε, φυσικά, ότι χάριν αφήγησης  τα αποκαλώ έτσι, για να μη χαλάσω την ζεν ατμόσφαιρα που θέλω να δημιουργήσω, διότι, στην πραγματικότητα, διάφορα χιτσκοκικά σενάρια περνούσαν από το μυαλό μου...) Ο ουρανός ήταν πεντακάθαρος από το άπειρο νερό που είχε ρίξει την προηγούμενη μέρα, ο ήλιος έλαμπε και από το παράθυρό μου διακρίνονταν μερικοί χαρταετοί που πετούσαν πρόωρα πάνω από το λόφο του Φιλοπάππου. Όπως αποδείχθηκε, βέβαια, σοφά έπραξαν οι ιδιοκτήτες τους μιας και ο καιρός την Καθαρά Δευτέρα δεν ενδείκνυτο για τέτοιες δραστηριότητες. Ενδείκνυτο για άλλες δραστηριότητες, βέβαια, όπως ας πούμε, τσικουδιά, χταποδομεζέδες και μύδια αχνιστά στα κουτουκάκια στου Ψυρρή, σε κάτι βροχερά και έρημα σοκάκια!

Αυτή, λοιπόν, την τόσο όμορφη και λαμπερή Κυριακή, έτυχε να είμαι μόνη στο σπίτι και να έχω όλο το χρόνο και τη κουζίνα δική μου, για να δημιουργήσω, και κανέναν απαιτητικό οισοφάγο, πέρα από τον δικό μου, για να ικανοποιήσω. Γι’ αυτό κι εγώ έφτιαξα......μακαρόνια με κέτσαπ, που ταίριαζαν ιδανικά με τον μαραθώνιο αμερικανικών σειρών που ακολούθησε! Ελάτε, ήθελα απλά να σας αποπροσανατολίσω! Μπορεί ο μαγειρικός μου οίστρος να μην με οδήγησε σε μεσημεριανή εξτραβαγκάνζα, προηγήθηκε, όμως, η δημιουργία ενός πεντανόστιμου αλμυρού κέικ, ιδανικό για πρωινό με τον καφέ και απόλυτα μεσογειακό. Η συνταγή δεν είναι δική μου,  την διάβασα στο site της Κυρίας Ψυχούλη, το Πιρούνι, του οποία είμαι φανατική αναγνώστρια. Γι’αυτό και δε θα την γράψω εδώ, θα σας δώσω όμως το link, για να τη βρείτε, να τη φτιάξετε και να την ευχαριστηθείτε!

Η συνταγή είναι εδώ.

Enjoy και καλή Σαρακοστή σε όλους σας! J