Κέικ με φακές!

Ναι, έβαλα φακές μέσα στο κέικ. Και ναι, δε θα το μαθαίνατε ποτέ ότι η παράνοια έχει φτάσει σε τόσο προχωρημένο στάδιο αν δεν έβγαινε τόσο νόστιμο που να έπρεπε να σας το σερβίρω οπωσδήποτε, χωρίς δεύτερη σκέψη. Α στο καλό πια, οτι θέλω θα κάνω, εδώ έξω είναι Ιούνιος και δεν ξέρεις αν θα βγεις από το σπίτι με καπέλο η με ομπρέλα. Και δεν εννοώ ομπρέλα θαλάσσης. Οχι πως εχω πτοηθεί από τα καπρίτσια του καιρού. Όλα κι όλα, εχω ανοίξει λογαριασμούς μαζί του και κάθε πρωί φορτώνω στο αυτοκίνητο όλο το προικιό μου ωστε να είμαι έτοιμη για παν ενδεχόμενο. 

Κι γω, λοιπόν, θα βάλω φακές στο κέικ! Και θα σου πω κι εσένα, ναι, σε σένα μιλάω, να υπερβείς τα στερεότυπα με τα οποία γαλουχήθηκες, να κάνεις την επανάσταση σου και να βάλεις και συ φακές στο κέικ! Γιατί μπορείς! 

Υ.γ. Σφετεριστείτε άφοβα το παραπάνω μανιφέστο της φακής, μοιράζω τα πνευματικά δικαιώματα αυτού του αναμφισβήτητου πνευματικού θησαυρού σε μια στιγμή απελευθερωτικής διαύγειας. 

Υ.γ.2 Αν σας μύρισε κάτι καμμένο, αγνοήστε το. Το μυαλό μου είναι. 

Βέβαια, η ιδέα μόνο δική μου δεν ειναι. Είναι πέρα ως πέρα κλεμμένη. Διότι εκτός από παγωτομηχανή στο γραφείο, εχω κι έναν Κεφαλονίτη, ο οποίος σε ανύποπτο χρόνο  με ενημέρωσε για το εκπληκτικό κέικ με φακές που φτιάχνει η μητέρα του, στα πλαίσια του ενδοεταιρικού bonding που κάναμε! "Καλή φάση" του απάντησα "συνταγούλα έχουμε;" και κάπως έτσι, μου έσκασε mail με την παρακάτω εντελώς παπαρατζίδικη φωτογραφία. 

Δε μου πήγε η καρδιά να πειράξω τη φωτογραφία ή να μεταφέρω τη συνταγή γραπτά με πιο συγκεκριμένες αναλογίες και ποσότητες. Ειλικρινά, ήταν περιττό. Η συνταγή εκτελείται άψογα ακριβώς έτσι όπως είναι. Δεν χρειάζονται ούτε μεζούρες ούτε ζυγαριες, είναι κλασική περίπτωση "μαμαδίστικης" συνταγής, από αυτές που ρωτάς πόσο λάδι να βάλω και σου απαντούν "με το μάτι". Με το μάτι, λοιπόν, την έφτιαξα κι γω και η νοστιμιά της απρόσμενη. Ότι θα έτρωγα φακές για πρωινό, δε θα το φανταζόμουν ποτέ.

Τελικά εκεί κρύβεται η μαγεία. Στο ποσά καινούρια και όμορφα πράγματα μπορούν να συμβούν εάν επιτρέψουμε στον εαυτό μας να σκεφτεί λίγο έξω από τα στερεότυπα και τα καθιερωμένα, αν αποφασίσουμε να κάνουμε κάτι που ήδη γνωρίζουμε καλά, όμως λίγο διαφορετικά αυτή τη φορά, να πάρουμε τη γνώση που ήδη κατέχουμε ένα μικρό βήμα πιο πέρα. Δεν είναι κακό να "πείραζουμε" που και που ακόμα και τις πιο πετυχημένες συνταγές. Να παίζουμε με τα υλικά και τις αναλογίες, να γεννιούνται νέες ιδέες και γεύσεις, να αφήνουμε τη φαντασία μας ελεύθερη να βρει τις λύσεις που το μυαλό μας αδυνατεί να σχηματίσει μπλοκαρισμένο απο εξωγενείς παράγοντες.

Άλλωστε με τόσες απεριόριστες δυνατότητες που υπάρχουν, ποιος ο λόγος να περπατάμε μόνο πάνω στη λεωφόρο και να σνομπάρουμε τα μονοπάτια;

Το κλειδί είναι στη φαντασία μας. 

Το κλειδί ειναι η φαντασία μας.

Enjoy!!

Το Food4Good γιόρτασε την Παγκόσμια Ημέρα Κέικ ψήνοντας για καλό σκοπό ~ Bonus: η συνταγή για το Κέικ Λευκή Σοκολάτα & Πορτοκάλι

Φλερτάροντας με τη γραφικότητα, θα επανέλθω σε ένα θέμα που το τελευταίο διάστημα έχει αποτελέσει τον ακρογωνιαίο λίθο μεγάλων αλλαγών εντός αλλά και εκτός μου, σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες. Πόσο πολύ μας επηρεάζουν οι άνθρωποι που μας περιβάλλουν; Η απάντηση είναι απλή και αυταπόδεικτη. Πολύ. Στους ανθρώπους βρίσκουμε την έμπνευση, το κίνητρο, την αισιοδοξία όπως εξίσου εύκολα βρίσκουμε και τα ακριβώς αντίθετα, αυτά που σε πείθουν ότι δε μπορείς ή ότι δε ξέρεις ή ότι δεν αρκείς. Μία από τις πιο αγαπημένες μου φίλες (γεια σου, Σμα) μου είχε πει πριν από κάποιους μήνες ότι δεν πρέπει να αναλωνόμαστε σε αρνητικές ενέργειες μα να βρούμε ανθρώπους που θαυμάζουμε και να μάθουμε την ιστορία τους. Και έπειτα να μάθουμε από την ιστορία τους. Γιατί εκεί που κοιτάς, εκεί θα πας. Αν θες να αλλάξεις πορεία, θα πρέπει να αλλάξεις βλέμμα. 

Κι όταν αλλάξεις βλέμμα, θα βρεις μπροστά σου πόρτες και παράθυρα που μέχρι πριν τα νόμιζες κλειδωμένα. Κι όταν γυρίσεις το πόμολο θα ξέρεις πια ότι έχεις ξεκινήσει το ταξίδι σου και δεν υπάρχουν πια φαντάσματα, ξημέρωσε. Και ως δια μαγείας, θα ξεδιπλώνονται μπροστά σου σαν ντόμινο ονόματα και ιστορίες που θα σε παρασέρνουν μπροστά, λίγο στα τυφλά λίγο από ένστικτο, πάντως μπροστά.

Έτσι μπήκαν στη ζωή μου τα κορίτσια από την ομάδα Food4Good. Τις διάβασα, τις γνώρισα πρώτα μέσα από τα Food Blogs τους και έπειτα από κοντά στα φιλανθρωπικά events που διοργάνωναν. Και κάπως έτσι, το Σάββατο 03.05.2014 μου έκαναν την τιμή να με καλέσουν να συμμετάσχω στο Food4Good εν όψει World Baking Day, σύμφωνα με την παράδοση της οποίας, κάθε 3η Κυριακή του Μαϊου είναι μια μέρα αφιερωμένη στη χαρά της δημιουργίας και του ψησίματος Κέικ ως χειρονομία αγάπης και προσφοράς. Η φετινή πρόκληση; "Εσύ, για ποιον θα φτιάξεις κέικ;"

Σε αυτό το κλίμα, λοιπόν, και με πολύτιμο σύμμαχό μας σε αυτό το μαραθώνιο ψησίματος το Βιτάμ, η ομάδα Food4Good σε συνεργασία με άλλους 13 Food bloggers, έψησε 26 διαφορετικά κέικ, αλμυρά και γλυκά, και πολλά ακόμα muffins, cupcakes και ταρτάκια και προσέφερε όλα τα χρήματα που συγκεντρώθηκαν στα παιδιά της Πανελλήνιας Ένωσης Γονέων και Κηδεμόνων Ατόμων Παιδιών - Νοητικά Υστερούντων, Π.Ε.Γ.Κ.Α.Π. - Ν.Υ. 

Την στέγη για αυτή την όμορφη διοργάνωση την εξασφάλισε το six D.O.G.S., παραχωρώντας την υπέροχη αυλή του για τέσσερις ώρες. Τέσσερις ώρες γεμάτες χαμόγελα, υπέροχους ανθρώπους και πολλά κέικ. Ένα μεγάλο δυνατό ευχαριστώ σε όλους. Σε όσους το έκαναν πραγματικότητα και σε όλους εσάς που ήρθατε και το ζήσατε μαζί μας. Και ένα ακόμα προσωπικό ευχαριστώ στην Κωνσταντίνα Παπαγεωργίου-Μαραγκουδάκη  (Sabor by Conna) και στη Γωγώ Παπαδιονυσίου (mamatsita), την ομάδα μου, που με την εμπειρία, το χιούμορ και τη γλυκήτητα τους κατάφεραν να διαχειριστούν όλες τις κρίσεις πανικού μου! Ναι, ναι, μη γελάτε...νομίζετε ήταν εύκολο να ψήσω 70 cupcakes από εκεί που μια ζωή μαγείρευα το πολύ για 3 ανθρώπους; 

Και τώρα θα διακόψουμε το πρόγραμμα μας διότι ακολουθεί σκληρό foodporn. Απομακρύνετε από την οθόνη άτομα με ανεβασμένο ζάχαρο και άτομα που ακόμα πιστεύουν ότι οι δίαιτες λίγο πριν το καλοκαίρι μπορούν να πετύχουν! Όλες οι φωτογραφίες με κέικ που ακολουθούν είναι της Άρτεμις Τσίπη, την οποία ευχαριστώ ειλικρινά για την παραχώρηση τους και σας προτρέπω να θαυμάσετε την δουλειά της στη σελίδα της, wonderfoodland. 

Τα κορίτσια του Food4Good (από αριστερά ->Κωνσταντίνα Παπαγεωργίου-Μαραγκουδάκη - Sabor by Conna, Άρτεμις Τσίπη - Wonderfoodland, Άννα Πάνου - Sugarbuzz, Έλενα Σμπώκου - Elena's Cooking, Ελένη Βονισσάκου - The Foodie Corner, Εύα Μονοχάρη - Funky Cook, Μαριλίτα Χατζηβασιλείου - Gourmelita)

Κέικ Λευκή Σοκολάτα - Πορτοκάλι 

Υλικά:

270 gr., λευκή σοκολάτα
2 μεγάλα φλιτζάνια αλεύρι για όλες τις χρήσεις

2 κ.γ. μπέικιν πάουντερ
1 μεγάλο φλιτζάνι βούτυρο βιτάμ, λιωμένο
1/4 κ.γ. αλάτι
1/2 μεγάλο φλιτζάνι ζάχαρη ψιλή
2 γεμάτες κ.σ. ξύσμα από πορτοκάλι
3 μεγάλα αυγά, ξεχωριστά οι κρόκοι από το ασπράδι
1/3 φλιτζανιού φρέσκο γάλα

Για το γλάσο λευκής σοκολάτας πορτοκάλι θα χρησιμοποιήσουμε:
100 ml πηχτή κρέμα γάλακτος
400 γρ. λευκή σοκολάτα
1 κ.σ. χυμό πορτοκάλι
1 κ.σ. ξύσμα πορτοκάλι

Οδηγίες:

Προθερμαίνουμε το φούρνο μας στους 180 βαθμούς και αλευροβουτυρώνουμε τη φόρμα μας.

Λιώνουμε τη λευκή σοκολάτα σε μπεν μαρί και την αφήνουμε να κρυώσει.

Σε ένα μπωλ ανακατεύουμε το αλεύρι, το μπέικιν πάουντερ και το αλάτι.

Σε ένα δεύτερο μπωλ χτυπάμε με το μίξερ το λιωμένο βούτυρο, τη ζάχαρη και το ξύσμα πορτοκαλιού. Αφού ομογενοποιηθούν, ρίχνουμε σιγά σιγά τους κρόκους συνεχίζοντας το χτύπημα. Σταδιακά και με το μίξερ στη χαμηλή ταχύτητα αρχίζουμε να προσθέτουμε το μείγμα του αλευριού, τη λιωμένη σοκολάτα και το γάλα.  

Σε ένα τρίτο μπωλ χτυπάμε τα ασπράδια σε σφιχτή μαρέγκα και τα προσθέτουμε στο μείγμα. 

Ανακατεύουμε καλά και βάζουμε το μείγμα μας στη φόρμα. Ανάλογα με το πόσο μεγάλα φλιτζάνια χρησιμοποιήσετε για δοσολογία, η ώρα ψησίματος κυμαίνεται από 35'-45'. Στην πρώτη προσπάθεια, χρησιμοποίησα φλιτζάνια για διπλό ελληνικό καφέ και το κέικ μετά τα 30' άρχιζε να αρπάζει. Στη δεύτερη προσπάθεια, χρησιμοποίησα μεγάλες κούπες του καφέ (νες) και το κέικ ήταν έτοιμο σε 45'. Πριν το αναποδογυρίσετε περιμένετε 15' να κρυώσει.

Εν τω μεταξύ σε ένα μπρικάκι ζεστάνετε τη κρέμα γάλακτος λίγο πριν το σημείο βρασμού. Χύστε την σιγά σιγά σε ένα μπωλ που μέσα έχετε κόψει σε μικρά κομμάτια τη λευκή σοκολάτα. Μόλις μετατραπεί σε παχύρρευστη κρέμα προσθέστε το ξύσμα και το χυμό. Περιχύστε το κέικ όσο είναι ακόμα ζεστή και αφήστε την να κρυώσει για να δέσει πριν κόψετε το κέικ. :)

Enjoy <3

Ατομικά Κέικ με Μέλι

Πλέον το έμαθα καλά και το εμπέδωσα. Η ζαχαροπλαστική θέλει μεζούρα και η φόρμα βουτύρωμα. Με αυτές τις αρχές θα προχωρήσω και θα αφήσω την επανάσταση για αργότερα. Εάν, όμως, συνεχίσω να πειραματίζομαι με κέικ και γλυκά, ο δρόμος δε θα είναι στρωμένος με χαμηλά λιπαρά, η εκδίκηση της χοληστερίνης θα κάνει σύντομα την εμφάνισή της στις οθόνες μας και εγώ θα χρειαστεί να αρχίσω τους πειραματισμούς και με δίαιτες. Μετά από μία ενδελεχή ενδοσκόπηση, αποφάσισα ότι οι δίαιτες με θλίβουν. Κι όταν θλίβομαι χάνω το σκέρτσο μου. Μόνο το σκέρτσο μου, βέβαια, γιατί κιλά δε χάνω σχεδόν ποτέ. Το σημερινό σύνθημα, λοιπόν, είναι «Κάτω οι δίαιτες». Ναι, ναι, δεν τρελάθηκα. Και μη νομίζετε, έφτασε και στα δικά μου αυτιά η φήμη ότι έρχεται το καλοκαίρι. Αλλά έχω πάρει τα μέτρα μου. Φέτος το καλοκαίρι στις παραλίες, λανσάρουμε το σκέρτσο ως νέο τρεντ και αποσπάμε την προσοχή.  

Έχουμε και λέμε, λοιπόν. Θέλουμε κάτι γλυκό και υγιεινό συγχρόνως! Οπότε τί καλύτερο από το να αντικαταστήσουμε τη ζάχαρη με μέλι;

Αυτά. Μη περιμένετε άλλα. I rest my case. Αυτό είναι το σημείο που χειροκροτάτε. Διότι μη τολμήσει κανένας να αγγίξει το βούτυρο! Το βούτυρο μένει ως έχει κι αν χρειαστεί θα βάλω το σώμα μου ασπίδα για να το προστατεύσω, θα το κάνω. Γίνομαι πολύ επιθετική όταν απειλείται το φαΐ μου, μη με βλέπετε έτσι πράα.

Τί βούτυρο; Βούτυρο τύπου Κέρκυρας. Από το Χωριό. Όχι το δικό μου, της Minerva, να μοσχοβολήσει η κουζίνα. Από το χωριό μου έφερα το μέλι, θα σας μιλήσω και γι’αυτό μια μέρα. Και τη συνταγή από εκεί τη ξεσήκωσα, από τη Minerva (βρείτε την εδώ), και την πείραξα λιγάκι. Έφτιαξα τη ζύμη της συνταγής και αντί για μπισκότα την χρησιμοποίησα για να φτιάξω μικρά ατομικά κέικ και τα πασπάλισα με σοκολάτα για τσαχπινιά.

Αυτά τα μικρά κέικ, είναι σαν μπουκίτσες ενός πλήρους μεσογειακού πρωινού. Μέλι, βούτυρο, αυγό. Ίσως να έπρεπε να βάλω μέσα και λίγο ξύσμα πορτοκαλιού ή 1-2 κουταλάκια φρεσκοστυμμένο χυμό πορτοκάλι. Την επόμενη φορά, δεν πειράζει, άλλωστε οι συνδυασμοί είναι ατελείωτοι.

Προλαβαίνετε να τα φτιάξετε σήμερα και να τα απολαύσετε με τον πρωινό σας καφέ το Σαββατοκύριακο. Στο μπαλκόνι, φυσικά, για να ανοίξετε τα παράθυρα να μπει μέσα η άνοιξη! 

Υλικά (για 8 ατομικά κέικ) :

·    125 γρ. μέλι

·    125 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις

·    ½ συσκευασία Χωριό Βούτυρο τύπου Κέρκυρας Minerva των 125 γρ.

·    1 αυγό

·    Σταγόνες κουβερτούρας, για πασπάλισμα

Οδηγίες:

·    Με μιξεράκι χτυπάμε το μέλι και το βούτυρο μέχρι να ομογενοποιηθούν και να γίνουν ένα πηχτό μείγμα.

·    Προσθέτουμε το αυγό και χτυπάμε λίγο ακόμα με το μίξερ να ενσωματωθεί πλήρως στο μείγμα μας.

·    Ρίχνουμε σιγά σιγά το αλεύρι στο μείγμα μας και ανακατεύουμε με μια κουτάλα, κατά προτίμηση ξύλινη, μέχρι να ξαναομογενοποιηθεί το μείγμα μας.

·    Γεμίζουμε 8 βουτυρωμένα ατομικά φορμάκια για muffins μέχρι τη μέση και τα πασπαλίζουμε με σταγόνες κουβερτούρας.

·    Σε προθερμασμένο στους 170 βαθμούς φούρνο, ψήνουμε τα κεκάκια μας για 15’. Τα τελευταία λεπτά τα παρατηρούμε συνεχώς γιατί από τη στιγμή που αρχίζει να ροδίζει η επιφάνεια, θα πρέπει να βγουν σε μισό λεπτό.

·    Αφήστε τα να κρυώσουν καλά και βγάλτε τα προσεχτικά από τα φορμάκια. Εγώ χρησιμοποίησα ένα κουταλάκι.

Enjoy!

Καλό Σαββατοκύριακο :)

Το Κέικ της Μαμάς του Στουπ!

Διότι όταν ένα κέικ πεθαίνει, ένα άλλο κέικ γεννιέται σε κάποιο άλλο μέρος του πλανήτη. Πως αλλιώς θα διατηρηθεί η ισορροπία του Σύμπαντος; Ένα κέικ διαλύεται στην Αθήνα κι ένα κέικ φουρνίζεται στην Θεσσαλονίκη γεμίζοντας αμαρτωλές βουτυρένιες ευωδίες τους 4 τοίχους. Και όχι ένα απλό κέικ, αλλά ένα μαμαδίστικο κέικ, από αυτά που περνάνε από γενιά σε γενιά, από μάνα σε κόρη και από στόμα σε στόμα, με αποτέλεσμα να διστάζεις να επέμβεις στα υλικά γιατί ο τρόπος που αυτά τα υλικά δένουν μεταξύ τους κουβαλάει μια παράδοση που οφείλεις να διατηρήσεις αναλλοίωτη στο χρόνο, γεύσεις και μυρωδιές που λειτουργούν ως γέφυρες με το παρελθόν, φόρος τιμής σε αναμνήσεις άλλων εποχών, πιο αθώων.

"Ποια γραμμάρια; Με το μάτι τα ρίχνουμε τα υλικά! Όταν δέσει η ζύμη θα το καταλάβεις!" Καλά, μη το δένεις και κόμπο αυτό, ακόμα με το κουτάλι το τρώμε το προχθεσινό το κέικ. Νόστιμο, δε λέω, απο εμφάνιση υστερούμε λίγο. Και τι να πεις στον άνθρωπο; "Έφτιαξα ένα κέικ προχτές κόλαση, κάτσε να σου φέρω ένα μπωλάκι να δοκιμασεις!" Θα μάθουμε, που θα πάει; Απο τεχνοτροπία υστερούμε, απο μεράκι περισσεύουμε!

Γιατί πήγα Θεσσαλονίκη δε λέω, ειναι μυστικό και γω μυστικά δεν μαρτυράω. Ξέρω όμως ότι είχα χρόνια να το φάω αυτό το κέικ και η νοσταλγία μεγάλη. 4 το χάραμα, τα τζιν τόνικ άσπρος πάτος και εγω σκεφτομουνα να καταφέρω να ξυπνήσω λίγο νωρίτερα απο το ξυπνητήρι, πήρα πρέφα ένα κέικ στη κουζίνα, να προλάβω να το φωτογράφισω πριν φύγουμε, κουβαλάει ιστορία το άτιμο...

Υλικά:

Ζύμη:
5 αυγά
2 φλ. Ζάχαρη λευκή
3 φλ. Αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
1 φλ. Βούτυρο
1 φλ. Γάλα
1 βανίλια

Σως:
4 κ.σ. Κακάο
1 φλ. Γάλα
1/5 της παραπάνω ζύμης

Οδηγίες κατά γράμμα, απευθέιας απ´τη μάνα:

Πετάμε σε ένα τάπερ όλα τα υλικά της ζύμης, τα ζυμώνουμε καλά με τα χέρια μας και τη στρώνουμε σε βουτυρωμένη και αλευρωμένη φόρμα. Στο μίξερ χτυπάμε τα υλικά της σως και περιχύνουμε το κέικ μας. Χαντακώνουμε ελαφρά με μαχαιράκι τη φόρμα γύρω γύρω και βάζουμε σε προθερμασμένο στους 170°C  φούρνο για 40-45', ανάλογα με το φούρνο.

Μην ανοίγετε παράθυρα, να μοσχοβολήσει όλο το σπίτι και......

...Enjoy!!

Η Λευκή Τριανταφυλλένια Μους....

Η Λευκή Τριανταφυλλένια Μους....

...ή, με άλλα λόγια, μια καθημερινή ιστορία του πώς να αντιστρέψεις ένα κακό αποτέλεσμα από μειονέκτημα σε πλεονέκτημα. Μαθήματα επιμονής και υπομονής παραδίδονται από τον Τhomas Edison που δεν απέτυχε, απλά βρήκε 10.000 τρόπους να μην ανάβει μία λάμπα. Λίγο το ‘χετε? Σκεφτείτε πόσο χρόνο γλίτωσε στους επόμενους φερέλπιδες εφευρέτες; Α ναι, δεν υπήρξαν επόμενοι διότι στην δεκάτη χιλιοστή πρώτη προσπάθεια η ριμάδα η λάμπα άναψε! Ηθικό δίδαγμα; Μια χαμένη μάχη δεν οδηγεί απαραίτητα σε χαμένο πόλεμο, μια κακή μέρα δεν συνεπάγεται μια κακή ζωή, ένα κέικ που βγαίνει διαλυμένο από τη φόρμα δεν αποτελεί ζαχαροπλαστική αποτυχία! Ουπς, αυτό κλιμακώθηκε γρήγορα.

Αλλά, ναι, το ομολογώ! Σκότωσα ένα κέικ. Ειδικοί και εμπειρογνώμονες πέσαν πάνω από τα συντρίμμια να βρούνε τί κρύβεται πίσω από το έγκλημα. Φωτογραφίες του σκηνικού εστάλησαν μαζί με την αναφορά, δηλαδή τη συνταγή, ανακρίθηκα ενδελεχώς για τα όπλα που βρέθηκαν πάνω μου, δηλαδή για το μίξερ και λοιπά μαγειρικά σκεύη. Η νεκροψία οδήγησε σε ένα σκληρό και απόλυτο πόρισμα, η υπαίτια ήμουν εγώ, η συνταγή ήταν άρτια και ορθή και όταν βάζεις μία ζύμη σε μια φόρμα, τη βουτυρώνεις πρώτα, δεν αρκεί η καλή θέληση!  Μία λάθος κίνηση πάνω στη φούρια, αρκεί...

Μετά από την κούραση, την απόδοση ευθυνών και την απογοήτευση δεν υπήρχε άλλη λύση παρά μόνο να πάρουμε ένα κουτάλι και να....φάμε τα αποδεικτικά στοιχεία! Μα την ατυχία μου, το εσωτερικό είχε φουρνιστεί εξαιρετικά! Ήταν κρίμα κι άδικο να φύγει άκλαφτο! Ο φάκελος ξανάνοιξε, φρέσκες ιδέες πέσαν στο τραπέζι και κάπως έτσι το ταλαίπωρο κεκάκι αποτέλεσε μια πεντανοστιμη βάση για μια μους λευκής σοκολάτας με λικέρ τριαντάφυλλο!

Υλικά:

·    2/3 μιας πλάκας λευκής σοκολάτας

·    250 γρ. πλήρη κρέμα γάλακτος

·    1 ζελατίνα ζαχαροπλαστικής

·    2 κ.σ. λικέρ τριαντάφυλλο

Οδηγίες:

·    Σε μπεν μαρί λιώνουμε τη σοκολάτα και την αφήνουμε στην άκρη, χωρίς να βγάλουμε το μπεν μαρί από το νερό. Βάζουμε τη ζελατίνα σε νερό σύμφωνα με τις οδηγίες της συσκευασίας.

·    Στη συνέχεια φέρνουμε σε βρασμό 100 γρ. κρέμα γάλακτος, την αφήνουμε να λίγα λεπτά να γίνει χλιαρή και την προσθέτουμε λίγη λίγη στη σοκολάτα, ανακατεύοντας απαλά ώστε να πήξει. Σε αυτό το σημείο προσθέτουμε και τη ζελατίνα.

·    Αφήνουμε το μείγμα να  κάτσει και χτυπάμε την υπόλοιπη κρέμα γάλακτος σε σφιχτή σαντιγί, την οποία και ενσωματώνουμε σιγά στο μείγμα μας. Σε αυτό το σημείο ρίχνουμε και το λικέρ τριαντάφυλλο. Μόλις το μείγμα ομογενοποιηθεί, το χύνουμε στα ποτηράκια μας στα οποία έχουμε στρώσει και πατήσει καλά με το κουτάλι μας το κέικ.

·    Το αφήνουμε στο ψυγείο για τουλάχιστον 3 ώρες και....

…Enjoy!

Υ.γ. Ποτέ δεν πετάμε κέικ. Το μεταποιούμε! :P

Ένα Μεσογειακό Κέικ

Ένα Μεσογειακό Κέϊκ

Είναι κάτι ράθυμες Κυριακές, που ξυπνάς μετά από έναν αναζωογονητικό δωδεκάωρο ύπνο, ο οποίος  μπορεί άνετα να συγκριθεί με μια σύντομη χειμερία νάρκη, ειδικά δε αν το προηγούμενο βράδυ έχεις φάει σαν αρκούδα.  Εντάξει, ας είμαι ειλικρινής, κάτι τέτοιο δε συνέβη. Δε συνέβη αυτό το Σαββατόβραδο τουλάχιστον, γιατί αν ρίξω μια βιαστική αλλά διεισδυτική ματιά σε κάτι άλλα Σαββατόβραδα του αμαυρωμένου παρελθόντος μου, θα βρω κάποιες ενδιαφέρουσες ιστορίες να σας αφηγηθώ! Ωραίες για εσάς, δηλαδή, άντε και για τις εταιρίες που φτιάχνουν σόδες και είδαν τα κέρδη τους να εκτοξεύονται εν μια νυκτί! Πολυλογώ και πάλι, ας επανέλθω.

Ήταν, που λέτε, ένα ωραίο και ήσυχο πρωινό, όπου ο μόνος ήχος που έσπαγε τη σιωπή ήταν κάτι πουλάκια που γλυκοκελαηδούσαν έξω από το παραθύρι μου. (Καταλαβαίνετε, φυσικά, ότι χάριν αφήγησης  τα αποκαλώ έτσι, για να μη χαλάσω την ζεν ατμόσφαιρα που θέλω να δημιουργήσω, διότι, στην πραγματικότητα, διάφορα χιτσκοκικά σενάρια περνούσαν από το μυαλό μου...) Ο ουρανός ήταν πεντακάθαρος από το άπειρο νερό που είχε ρίξει την προηγούμενη μέρα, ο ήλιος έλαμπε και από το παράθυρό μου διακρίνονταν μερικοί χαρταετοί που πετούσαν πρόωρα πάνω από το λόφο του Φιλοπάππου. Όπως αποδείχθηκε, βέβαια, σοφά έπραξαν οι ιδιοκτήτες τους μιας και ο καιρός την Καθαρά Δευτέρα δεν ενδείκνυτο για τέτοιες δραστηριότητες. Ενδείκνυτο για άλλες δραστηριότητες, βέβαια, όπως ας πούμε, τσικουδιά, χταποδομεζέδες και μύδια αχνιστά στα κουτουκάκια στου Ψυρρή, σε κάτι βροχερά και έρημα σοκάκια!

Αυτή, λοιπόν, την τόσο όμορφη και λαμπερή Κυριακή, έτυχε να είμαι μόνη στο σπίτι και να έχω όλο το χρόνο και τη κουζίνα δική μου, για να δημιουργήσω, και κανέναν απαιτητικό οισοφάγο, πέρα από τον δικό μου, για να ικανοποιήσω. Γι’ αυτό κι εγώ έφτιαξα......μακαρόνια με κέτσαπ, που ταίριαζαν ιδανικά με τον μαραθώνιο αμερικανικών σειρών που ακολούθησε! Ελάτε, ήθελα απλά να σας αποπροσανατολίσω! Μπορεί ο μαγειρικός μου οίστρος να μην με οδήγησε σε μεσημεριανή εξτραβαγκάνζα, προηγήθηκε, όμως, η δημιουργία ενός πεντανόστιμου αλμυρού κέικ, ιδανικό για πρωινό με τον καφέ και απόλυτα μεσογειακό. Η συνταγή δεν είναι δική μου,  την διάβασα στο site της Κυρίας Ψυχούλη, το Πιρούνι, του οποία είμαι φανατική αναγνώστρια. Γι’αυτό και δε θα την γράψω εδώ, θα σας δώσω όμως το link, για να τη βρείτε, να τη φτιάξετε και να την ευχαριστηθείτε!

Η συνταγή είναι εδώ.

Enjoy και καλή Σαρακοστή σε όλους σας! J

Ένα (Πολύ) Σοκολατένιο Κέϊκ!

Ένα (Πολύ) Σοκολατένιο Κέϊκ!

…που λέτε, λοιπόν, είχα μεγάλα μαγειρικά όνειρα για το Σαββατοκύριακο. Είχα αποφασίσει να πάρω μια βαθιά ανάσα και να βουτήξω στα βαθιά, μαγειρεύοντας μοσχαράκι μπουργκινιόν, αρκούντως δύσκολο, χρονοβόρο και με υψηλά ποσοστά ρίσκου! Αυτό το φαγητό έχει ιδιαίτερη συναισθηματική αξία για μένα, είναι ένα προσωπικό στοίχημα. Όμως περισσότερα γι’ αυτό το θέμα, αύριο!

Μετά όμως βγήκε ο ήλιος. Και όπως έβγαινε ο ήλιος, το μοσχαράκι έμπαινε στη κατάψυξη κι εγώ φορούσα γυαλιά ηλίου και πήγαινα για φωτοσύνθεση ακολουθώντας απλά τον ήλιο όπως τα ηλιοτρόπια. Κάπου, όμως, ανάμεσα στην Πλάκα και στο Μοναστηράκι, έπαψε να με οδηγεί ο ήλιος και έπιασα τον εαυτό μου να οδηγήται από τη μύτη μου. Η μύτη μου είναι πολύ δυναμική και με έντονη προσωπικότητα, πρέπει να σας πω, κάτι σαν λαγωνικού. Όσοι με ξέρουν, το ξέρουν! Όταν η μύτη παίρνει τα ηνία, όλες οι άλλες αισθήσεις έρχονται δεύτερες και, για να μη μακρηγορώ, όταν συμβαίνει αυτό, τρώω. Τρώω ότι αποφασίσει η μύτη. Είμαι πολύ «οσφρητικός» τύπος τελικά!

Έτσι, λοιπόν, η μύτη μου μας οδήγησε σε μια μικρή όαση στην Πλατεία Θεάτρου, κάτω ακριβώς από τη Βαρβάκειο Αγορά (ούτε οι ευωδιές από την Βαρβάκειο δεν κατάφερα να αποπροσανατολίσουν τη “Μύτη” :P). H «Κληματαριά» ήταν μια μικρή ανακάλυψη που είχαμε κάνει τον περασμένο Οκτώβριο στο OpenWalkAthens των Attenistas, όπου λόγω πολυκοσμίας δε καταφέραμε να μπούμε. Ακριβή διεύθυνση δε θυμόμασταν, παρόλα αυτά το ένστικτο μας μας οδήγησε στην πόρτα. Ετοιμάστηκα να ξαναγράψω η «μύτη» αλλά έκανα ελιγμό της τελευταίας στιγμής για να σας αποπροσανατολίσω. Και για να με πείτε γραφική.

Το ταβερνάκι δε χρειάζεται συστάσεις, είναι εκεί από το 1927, σταθερή αξία στα εύκολα και στα δύσκολα χρόνια της γύρω περιοχής αλλά επιτρέψτε μου ένα σχόλιο για ένα ιδιαίτερα outsider πιάτο. Άμα σας βγάλει ο δρόμος σας δοκιμάστε τα φασόλια γίγαντες που έρχονται σερβιρισμένα με σπανακόρυζο με μπόλικο άνηθο. Νοστιμότατα!

Και ας επανέλθω στα δικά μου πειράματα. Ο τίτλος μιλάει από μόνος του και είναι και λιγωτικός! Ορίστε και η συνταγή, εμπνευσμένη από το «Βιβλίο της Σοκολάτας» από την ΓΙΩΤΗΣ.

Υλικά:

·          1 ¼ φλιτζάνι αλεύρι για όλες τις χρήσεις

·          1/2 φλιτζάνι κακάο σκόνη

·          1 κ.γ. baking powder

·          1 κ.γ. μαγειρική σόδα

·          ¼ κ.γ. αλάτι

·          ¾ φλιτζάνι λευκή ζάχαρη

·          1/3 φλιτζάνι καστανή ζάχαρη

·          ¼ φλιτζάνι λιωμένο βούτυρο

·          1 φλιτζάνι βουτυρόγαλα

·          ½ φλιτζάνι φρέσκο γάλα

·          2 αυγά

·          1 κ.κ. στιγμιαίο καφέ, διαλυμένο σε 1 κ.σ. γάλα

·          1 κ.γ. εσάνς βανίλιας

Οδηγίες:

·          Ανακατεύουμε σε ένα μπολ το αλεύρι, το κακάο, το baking powder, τη σόδα, το αλάτι και τα 2 είδη ζάχαρης .

·          Χτυπάμε το βούτυρο, το βουτυρόγαλα, το γάλα, τα αυγά, τον καφέ και την εσάνς βανίλιας στο μίξερ μέχρι να ομογενοποιηθεί το μείγμα. Χαμηλώνουμε τη ταχύτητα του μίξερ και προσθέτουμε σιγά σιγά και το μείγμα με το αλεύρι.

·          Βουτυρώνουμε τη φόρμα για κέικ και τη πασπαλίζουμε με κακάο. Αδειάζουμε το παραπάνω μείγμα  στη φόρμα.

·          Σε προθερμασμένο στους 180 βαθμούς φούρνο ψήνουμε το κέικ για 45’-50’. Το αφήνουμε να κρυώσει για 15’ και το αναποδογυρίζουμε πάνω σε πιάτο.

Και επειδή όλες οι παραπάνω θερμίδες δεν είναι αρκετές, μπορείτε να φτιάξετε και μια σως σοκολάτας που θα την περιχύσετε από πάνω και το γλυκό θα γίνει κολασμένο. Σε κατσαρολάκι λιώνετε 100 γρ σταγόνες κουβερτούρας με ½ φλιτζάνι πλήρη κρέμα γάλακτος. Την αφήνετε να κρυώσει λίγο και περιχύνετε το κέικ!

Enjoy without regrets!